LUKSEMBURŠKI
KOMPROMIS
Luksemburški kompromis, koji je postignut 1966. godine,
priveo je kraju krizu „prazne stolice“, koju je proizvela Francuska 1965.
godine odbijajući da učestvuje u radu vijeća tadašnje Evropske ekonomske
zajednice. Kompromisom je predviđeno da će u slučaju odluka koje se donose
većinom glasova na prijedlog Evropske komisije, a ako su u pitanju važni
interesi jednog ili više partnera, članovi Vijeća EU dati sve od sebe da se u
razumnom roku dođu do rješenja koje će moći usvojiti svi članovi Vijeća EU,
poštujući međusobne i interese Zajednice. U suštini, ovim kompromisom propisano
je jednoglasno donošenje odluka te ostavljena mogućnost veta kada su u pitanju
vitalni interesi neke od država članica. Luksemburški kompromis je i danas na
snazi. Međutim, kompromis nije spriječio Vijeće EU da u skladu s Ugovorom o
Evropskoj zajednici donosi odluke kvalifikovanom većinom. Štaviše, glasanje
kvalifikovanom većinom tokom godina postupno je šireno na sve više oblasti i
postalo je uobičajen postupak donošenja odluka, dok se jednoglasnost
primjenjuje samo u određenim oblastima.
Izvor:
Vikipedija
Нема коментара:
Постави коментар